La Farigoule: Authentieke Smaak en Sfeer in Cannes

In iedere stad zitten de duurdere zaakjes in het centrum of langs de kust, en weten we dat het minder toeristisch en ook wel lekkerder kan, voor een betere prijs. Zo ook in Cannes. Al lopende komen we één straatje van de promenade af in een zijstraatje met diverse zaakjes.

Een Eerste Indruk: De Zoektocht naar Eten

M’n dochter heeft zin in Turkse pizza, maar ik vraag me af of dat hetzelfde zal zijn als in Nederland. Net als de Chinees waarschijnlijk anders smaakt dan in Nederland. We zien een pijpenlaantje van een restaurantje genaamd “Tout Turques”. Of zoiets.

Wow, kan niet mis, maar herkennen niets qua tekst of foto’s. Niet herkenbaar en ook niet wat we willen. Ik kijk naar binnen en zie achterin een keuken waar een muis niet eens zou willen eten. Volgens ons heeft de kok niet eens de mogelijkheid om zijn handen te wassen in dat hok. We laten het daarom hierbij, mijn dochter ten spijt.

Het Ontdekken van La Farigoule

Verderop, vier vierkante tafeltjes buiten, met drie sandwichborden. We bekijken de formule: keuze genoeg. Vijf voorgerechten, vijf keer hoofd en een dessert van de dag. Terwijl ik dit doe geeft een dame mij buiten een toelichting. Keuze, drie gangen, en voor de kinderen ook wel wat lekkers.

En oh ja; welcome. Dat klinkt leuk, we worden welkom geheten. Voor het eerst deze vakantie, meen ik. Binnen gekomen zien we een soortgelijke pijpenla als voorheen. Achterin de keuken, de brigade, twee man sterk, de chef in z’n witte buis, bruin, doorleefd gezicht, grote handen, zo’n 70 jaar oud.

Een Knusse en Drukke Setting

Tussen keuken en ingang passen drie rijtjes tafels. Links drie keer twee zitplaatsen, rechts drie keer vier. De 1e rechts is van ons. Als een slangenmens manoeuvreren we ons al buikdansend op de krappe plaatsen. Ik zit en check met mijn elleboog voorzichtig of ik op deze plaats een mes kán hanteren.

’t Lukt nét. Na wat schuifelen met de houten stoelen met rotan zitting zitten we en kunnen we de zaak in ons opnemen. Echter eerst moet de hond teruggevonden worden onder het derde tafeltje tussen een wirwar van tafel- en stoelpoten.

Het Menu: Authentieke Smaken

Onze keuze wordt opgenomen. We nemen het menu. De kinderen spaghetti Bolognaise. In de keuken zie ik een tupperware uit een koelkastje komen, waarin onze soep. Binnen vijf minuten komt dame één met een groot diep bord de eerste soep brengen.

Vissoep en Meer

Even later de tweede en via het doorgeefsysteem een bordje croutons en geraspte kaas en rouille. Lekker. Met de bolle kant van mijn lepel roerend over de bodem van het fruitschaal-sized-soepbord knispert het gruis van geplette schaal- en schelpdieren. Verse soep en eigen maaksel.

Hoofdgerechten die Imponeerden

Terwijl we genieten van de soep komen de fruitschalen van onze kinderen. Spaghetti Bolognaise, een hele hap, maar ze krijgen ’m leeg blijkt later. Ons hoofdgerecht volgt. Twee grote borden met steak au poivre en maigret de canard au miel, vergezeld van haricots verts met knoflook en handmatig gesneden aardappelvormpjes.

Het Perfecte Dessert

Het dessert bestaat uit crème caramel, óf appeltaart, óf chocoladetaart. We gaan voor de appeltaart. “Un peu de chantilly”, roept de één van achter. “Volontiers”, roep ik terug. Grootmoeders appeltaart op Franse wijze. Heerlijk!

Een Avond Om Niet Te Vergeten

Als ik met €100,= betaal moet ze wisselen bij de buren. Ze bedankt voor ons bezoek met een allervriendelijkste handdruk. Buiten neem ik van de ander een fruitschaal uit handen, zodat ik ook haar de hand kan schudden. Bedankt, het was lekker. Goede sfeer, ongedwongen, hooguit wat bekneld, maar dat was ’t waard.

Ed Scheppink