Les petits bonhommes

Soms zijn er van die momenten dat je twijfelt over je keuze in
Frankrijk te gaan wonen. Vanavond had ik een lang gesprek met mijn
vrouw over dit onderwerp. We overwogen zelfs maar weer te verkassen.
Misschien niet Frankrijk uit, maar in ieder geval wat meer naar de
bewoonde wereld. Een echte aanleiding was er niet. Behalve dan dat de
mentaliteit van de plattelandsbevolking - hoe sympathiek ook - wel
erg, wat zal ik zeggen, 'klein' is. Twee voorbeelden:
Ik vroeg de tuinman gisteren of hij bij het verplaatsen van een paar
grote stenen rond de vijver wellicht kon samenwerken met de
terassier, die toch moest komen met een graafmachine om wat drainage-
geulen te graven. Dat kon dan mooi in één moeite door. De tuinman
reageerde terughoudend. Hij wilde toch liever zelf een minipelle
(graafmachientje) huren om dat werk te doen. Ik legde uit dat dat
zonde van het geld was. Het grondverzetbedrijf zou sowieso komen met
zo'n ding, dus waarom een andere huren? Hij kon dan wat mij betreft
de werkzaamheden aansturen. Hij wierp tegen dat hij niet afhankelijk
wilde zijn van een andere leverancier en weigerde kortom met de
terrassier samen te werken.
Vandaag kwam de tuinman weer langs, gras maaien. Toen hij klaar was,
sprak ik hem aan en zei ik dat ik besloten had het grondverzetbedrijf
dan maar het totale werk te laten doen. Ik kon ze zelf immers ook wel
uitleggen waar ik de stenen platen geplaatst wilde hebben.
Tuinmanlief reageerde hoogst teleurgesteld. Hij keek nors en zei:
"Comme tu veux.", draaide zich om en liep weg. Ik vroeg hem of hij
het er niet mee eens was. Maar hij antwoorde niet en brak het gesprek
af door domweg de lawaaierige grasmaaier te starten. Nou moet je
weten dat we tot dat moment een tamelijk amicale verhouding hadden.
We zijn uit hetzelfde jaar (1959) en tutoyeren mekaar. Nu zat hij
daar op zijn grasmaaier te mokken omdat hij zijn zin niet had
gekregen en ik de klus dus aan een ander zou gunnen. Ik was
'dismissed' en ging dus maar naar binnen.
Tegelijk heb ik een probleem met een leverancier die een
satellietschotel heeft geplaatst bij Engelse kennissen met een gîte.
Ik heb dat geregeld. De opdracht was dat deze mensen BBC willen
ontvangen, ook voor hun Engelse gasten. Maar dat werkt dus niet omdat
de schotel te klein is. Nu ben ik al maanden bezig om die
satellietman zo ver te krijgen om die schotel te vervangen door een
groter exemplaar. Maar hij reageert gewoon niet op mijn pogingen tot
contact. Inmiddels heb ik zelfs een aangetekende brief gestuurd (geen
reactie) en ben ik nu de consumentenbond aan het inschakelen om hem
wakker te schudden.
Het lijkt er op dat die mannetjes met een eigen zaak er niet tegen
kunnen als je ze op de kwaliteit van hun werk aanspreekt. Ze zijn
immers 'le patron' en jij hoeft hen heus niet uit te leggen hoe ze
hun werk moeten uitvoeren. Je bent immers geen jardinier of
'satellitier'. Sterker, je bent niet eens een Fransman!
Kortom, we zijn het een beetje zat, dat gezeik met die minkukels met
hun minieme denkraam. Leuk als je hier met vakantie bent, maar
insupportable voor wie hier permanent woont. Moeten wij onze kinderen
groot brengen in een omgeving waar de gemiddelde inwoner het
ambitieniveau van een hangbuikzwijn heeft?
Aan de andere kant... wat is het alternatief? De schooltjes zijn hier
klein en er is geen 'grote stad-problematiek'. De lucht is schoon en
we zijn net lekker ingeburgerd. Lastig. Want hoewel onze beste
vrienden Fransen zijn, zijn we ook erg blij met bezoek van 'moderne
Nederlanders' (of zoals vorige week Oostenrijkers!) met wie je over
iets anders dan de maisoogst kunt praten.

We kijken het nog even aan.

Immogo.NL