Hoe leeft Krek? Sinds 2001 woont Gregor Hakkenberg met vrouw en twee kinderen
in de Bourgogne, en werkt hier vanuit als freelance copywriter in
nederland en het nederlands.
Lees hier over het wel en wee van de Hakkenbergjes in de
Bresse
Eerder verschenen in Hoe leeft
Krek?
De Voorbereiding
Inmiddels beginnen de zenuwen wel een beetje te kriebelen. Wat
komt daar nog veel bij kijken, zo'n verhuizing! Nieuwe spullen
kopen. Toestemming vragen van de bank om het oude huis voorlopig
te verhuren. Eerste levensbehoeften - zoals bedden - naar
Frankrijk rijden. Informatie inwinnen over scholen en
kinderdagverblijven, telefoon- en internetaansluitingen. Water en
elektriciteit, hoe zit het daar eigenlijk mee? We maken zelfs
lijstjes met nog te maken lijstjes en toch blijft het gevoel dat
alles nog gemakkelijk in het honderd kan lopen.
En al die mensen die niet terug mailen! Ik koop een mooie
ToUcam (webcam) van Philips, om vast een beetje te installeren en
te oefenen zodat ik straks letterlijk in the picture zal blijven
bij mijn Nederlandse klanten. Blijkt dat ding niet compatible met
de geluidsextentie van de i-Mac. Crash na crash na crash. De
helpdesk van Philips weet nergens van. Sterker, de meneer die ik
spreek heeft de camera zelf nog niet gezien. Vraagt aan mij waar
of die te koop is en voor hoeveel!? Zegtie: "FL 229,- maar? Goh,
dan ga ik 'm snel kopen."
Kortom, bij Philips zijn Mac-gebruikers proefkonijnen, die
zelf maar moeten uitzoeken waar de bugs in de nieuwe
programmatuur zitten. Op mijn mailtje naar de Philips helpdesk
heb ik na een week nog geen antwoord gehad. En ook de telefonisch
beloofde folder van een Goois huizenverhuurbedrijf kan ik wel op
mijn buik schrijven. Het gaat te goed, kennelijk.
Maar goed, af en toe kijk ik even naar de foto van het huis.
Dat helpt. En de Nederlandse makelaar ter plekke vertelt me
zojuist dat het lekker zonnig is, daar. Droog en fris, echt weer
voor een fleece-trui.
Zucht.
La vie moderne
Kun je wel in Frankrijk gaan zitten, de waarheid van het
moderne leven ontvluchten kun je niet. Ook hier zijn de apparaten
weerbarstig en de programma's ondoorgrondelijk. Neem nou een
simpel internetabonnement op Wanadoo. Voor een kleine 100 francs
30 uur per maand surfen. Moet genoeg zijn. Is het ook,
alleen...
Het begint met de installatieschijf met speciale
eindejaaraanbieding: 'Wanadoo vous offre 100% de temps en plus'
(waarbij de nulletjes van 100 op het hoesje dan kerstballen zijn.
Voelt u 'm?). Die schijf verandert - zo blijkt achteraf - eenmaal
geïnstalleerd - resoluut al mijn instellingen.
Herconfigureert mijn internetverbindingen, zet een franstalige
versie van Outlook Expres en Explorer op mijn hard disk en
benoemt deze producten van Microsoft in één moeite door
als de bij voorkeur te gebruiken mail- en
browser-programma's.
Maar ik wil Netscape! En in het Nederlands! Of nou ja,
Nederlands, het internationale webspeak-mengelmoesje waar wij
Hollanders inmiddels aan gewend zijn. Waar een programma
'software' heet en niet 'logiciel'. Waar 'folders' nog geen
'fichiers' zijn, en waar 'courrier' een lettertype is, en niet
het Franse woord voor 'mail'.
Kortom, alles er weer afgelazerd, Netscape herbenoemd als
mail-programma én browser, en geprobeerd rechtstreeks in te
bellen om een abonnement te krijgen. Lukt dat? Nee, natuurlijk
niet. Het nummer dat de cédérom (jawel) automatisch
draait (zonder het overigens prijs te geven), is in gesprek! In
gesprek. Wanadoo, van France Telecom, deelt honderdduizenden
cédérommetjes uit die automatisch inbellen. En zorgt
niet voor voldoende capaciteit op het gedraaide nummer!
En als je dan via een omweg (ik bel nog steeds bij Euronet in
Maarssen in, ook geen onverdeeld genoegen want zo traag als
gemalen poppenstront) op de site van Wanadoo gaat zoeken, blijken
de locale inbelnummers onvindbaar. Tenminste, ík kan ze niet
vinden. Maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen.
En dan regent het ook nog.
Wachten op Numéris
Heerlijk, eindelijk on line. Hoewel, meestal half on en half
off line want de verbinding is hier abominabel (nooit 'abominabel
slecht' zeggen). Om de haverklap laat Wanadoo mij zakken, bij
voorkeur midden in een e-mail download-sessie. Mijn e-mail server
wordt hier heel zenuwachtig van en weigert vervolgens elke nieuwe
toegang. 'Ze serveur est bizzy'.
Weet je, ik denk dat het de wet van de remmende voorsprong is.
In Frankrijk hebben ze al ruim 20 jaar Minitel, een soort
nationaal internet, waarop je kunt inloggen met een
beeldschermtelefoon. Je krijgt dan vooral hoekige lettertjes te
zien, maar het is toch razend populair (geweest) hier. Met name
de contactadvertenties deden het heel goed, schijnt. Maar ja, aan
Minitel verdiende France Telecom veel meer dan aan Internet,
schijnt, dus waarom zouden ze zich haasten met het leggen van een
goede infrastructuur? Blijf toch lekker Minitellen, mensen! Ging
toch goed? Nou dan!
De magere verbinding komt misschien ook doordat we hier een
aardig eindje van de bewoonde wereld zitten. Vanuit de grote stad
(Louhans) rijd je in zo'n 20 minuten naar ons huis en al die tijd
zie je de telefoonlijnen langs de weg met je meereizen. Bovenop
betonnen paaltjes, blootgesteld aan de elementen. Gevolg: als er
een mus op de lijn landt, komt jouw PDF'je gescrambled bij mij
aan. Of Wanadoo krijgt niet voldoende feedback en hangt gewoon
op. Gebeurt ook.
Ik weet het dan ook zeker. Kan niet schelen wie ik er voor
moet omkopen, maar in april komt er een ISDN (Numéris,
zeggen de Fransen) hier in La Chapelle-Thècle. Al was het
maar omdat ik nu krek.nl alleen maar met tekst kan updaten. Want
plaatjes... daarvoor heb ik echt te weinig bandbreedte.
Nog iets positiefs te melden?
Kijk, dát is pas cool. Vandaag kreeg ik een rekening van
France Telecom en wat blijkt? Ik heet hier M. Grégor
Hakkenberg Van Gaasbeek. Krijg ik zomaar een accent aigu, gratis
er bij! Bovendien is 'Van' voortaan met een hoofdletter. Dat je
het even weet.
Want zo werkt dat. Als je eenmaal ergens in een computer op
een bepaalde manier geregistreerd staat, dan helpt er geen lieve
moedertje meer aan. Dan bén jij dat gewoon. Niet dat ik het
erg vind, dat accent. Geeft toch een bepaald cachet. Proef het
maar eens op je tong als een volle, houtige Bourgogne met rijpe,
kattepisachtige ondertonen:
Grégore Akkenberge Van Gaasbecke. Zoals u veite getrouwd
met de veiledele Iromi Nakaï en mette de toué
nacomelinge Colette ét Guido. Wàt, vin jiai datte
pompeuze? Vaile facke iou, aise eaule!
Ho, ho, even terug op aarde. Niet te veel flauwe woordgrapjes
met de Franse taal op deze site, heb ik mezelf beloofd. Dat is
één keer leuk. En misschien nog een keer. Maar dan is
het ook mooi geweest.
Wel heb ik nóg een aardige ervaring te delen. Vanmiddag
ging ik twee handsets ophalen bij de lokale Primafoon (heet
natuurlijk niet zo, maar dat je weet wat ik bedoel). Vijf voor
zes, sluitingstijd, en ik had niks bij me. Maar die twee handsets
waren nabestellingen en onderdeel van een speciale aanbieding,
met 20% korting. Nou wist ik niet meer of ik ze nou wel of niet
betaald had. Ging voor het gemak maar even uit van wel. Maar niks
zeker en helaas, geen rekening of ander bewijs bij de hand.
In Nederland, geef toe, was ik resoluut de deur gewezen.
Helaas meneer, niks aan te doen, neemt u volgende keer het
bonnetje wel even mee? Maar hier? De dame achter het loket ging
op zoek. Vond twee handsets en kwam terug met een map vol
rekeningen. Zeker 100. Vervolgens ging ze door al die rekeningen
zitten spitten om de mijne te vinden. Duurde zeker tien minuten,
de winkel was al lang gesloten en ik had zelfs al aangeboden om
eens terug te komen met het bonnetje. Maar nee, kwam niks van in,
dit moest en zou tot de bodem uitgezocht worden.
En jawel hoor, daar was-ie. De bon. En nee, ik had de handset
nog niet betaald . Oh jee, de rest wel. Hoe moest nu die speciale
aanbieding verrekend worden in de computer? Inmiddels bogen zich
twee grijze dames over de monitor en mijn probleem. Nee, het kan
niet. En als we nu eens zo... Een glimlach, nee, een
honderdprocentlijke glunder breekt door op hun gezichten. Ze zijn
verbaasd! Oprecht, blij verrast. Het kán bij France Telecom.
Hun werkgever heeft in de computer rekening gehouden met deze
situatie. Ik hoef alleen nog maar even het bedrag min de korting
bij te betalen en iedereen kan opgelucht zijns weegs.
Nou zit je natuurlijk te wachten op de cynische afsluitng. Dat
het tóch allemaal niks was en mij een poot werd uitgedraaid.
Dat die handsets het niet deden of zo. Maar die cynische
afsluiting heb ik niet. Het is echt een happy end. Is dat mooi of
niet? Zoveel dienstbetoon, na sluitingstijd, zonder mij
één moment het gevoel te geven van 'stomme buitenlander
met zijn lastige vragen' . Ik ging blij naar buiten. Mét
mijn twee handsets, een opgeruimd gevoel en een niet meer stuk te
krijgen avond.
Bel +33 385 72 58 48 en hoor kraakhelder: 'Allo? C'est moi,
Grégore.'
We weten het zeker! Toch?
Eén ding is zeker. We gaan naar Frankrijk. En het gaat
allemaal helemaal lukken, zonder enig probleem. Hopen we. Want
wat als het nou 's allemaal níet helemaal lukt? Of erger:
helemaal niet?
Bij terugkomst van ons laatste bezoek aan Frettechise, begin
januari, sloegen binnen een week de twijfels toe. Er was ook alle
gelegenheid tot urenlang tobben, want verder had ik helemaal niks
te doen. Gewoonlijk vind ik een weekje wat minder hard werken
héérlijk. Lekker een beetje aan mijn site klooien, alle
correspondentie op orde brengen. Eindelijk tijd om al die
visitekaartjes eens netjes in het systeem in te voeren en het
bureau op te ruimen. Zalig!
Maar een hele week geen of weinig werk, zo vlak na drie weken
wintervakantie... dat is wel een beetje schrikken. En als klanten
dan naar mijn oude vertrouwde adres in Huizen (NH) bellen met
vragen als: "Heb jij een fax daar?" en "Zit je nog in Frankrijk
of kun je iets voor ons doen?" dan breekt toch enigzins de
pleuris uit. En wel in de vorm van angstzweet. We vertrekken pas
eind maart en het werk droogt nú al op. Klanten denken
kennelijk dat ik al in Frankrijk zit en dat ik 'dus' niks meer
kan doen. Dat er niet eens een fax is! Hoe moet dat straks als we
echt 900 km naar het Zuiden gaan zitten?
Uiteindelijk is het natuurlijk mijn eigen schuld. Communicatie
is een vak. In al mijn mailtjes én in de gezellig
voorkabbelende teksten op deze site ging het kennelijk te veel
over 'vertrekken' en niet voldoende over 'blijven werken'.
Kennelijk heb ik de indruk gekwekt (sic!) dat ik het werk hier
wil ontvluchten. De hoofdboodschap: 'IK HEB JULLIE NOG STEEDS
NODIG!' is ondergesneeuwd geraakt.
Dus zijn er nu twijfels. Moet ik nu alvast op zoek naar nieuwe
klanten? Maar krijgen die dan niet dezelfde diffuse boodschap van
een freelancer die nu nog hier maar toch al bijna en straks
helemaal daar is? Moet ik opnieuw een mailtje naar ons vakblad
Adformatie sturen in de hoop dat ze iets doen met het onderwerp
mij als freelance trendsetter op het gebied van E-migratie? Op de
vorige mail, gericht aan de hoofdredacteur, heb ik niks gehoord.
Ben ik überhaupt wel een item? Of dacht die Van Os: "Gregor
Hakkenberg... is dat iemand?"
Het is waar, ik ben inderdaad geen 'naam' in de reclame.
Verdienstelijk en door de eigen klanten gewaardeerd schrijver van
intelligente long copy. Heb af en toe een aardig concept bedacht.
Maar nooit een Melk De Witte Motor, een Bedenk Goed Wat Je Met Je
Laatste Rolo Doet of een Even Apeldoorn Bellen gescoord. Maar al
met al kennelijk niet voldoende 'zichtbaar werk' gemaakt om
'iemand' te zijn in het kleine groepje namen van
reclame(neder)land. Zal ik dan al mijn klanten maar weer eens een
mailtje sturen dat ik er nog steeds ben en dat ik ook niet van
plan ben te verdwijnen? Kijken of de business dan een beetje aan
wil trekken, volgende maand.
En in de tussentijd heb ik mooi even gelegenheid om een beetje
aan mijn site te klooien en alle correspondentie op orde te
brengen. Eindelijk tijd om al die visitekaartjes eens netjes in
het systeem in te voeren en het bureau op te ruimen. Zalig! Zeker
weten. Toch?
Wat kost een verhuizing?
Een jaar of vijf geleden zijn wij vanuit Amsterdam Slotervaart
naar de gemeente Huizen verhuisd (let op: vals kofschip!).
Indertijd heb ik uit de Gouden Gids een sympathiek ogende
advertentie gekozen. Er stond een foto bij van een laadbak vol
vriendelijk lachende bonken van beoverallde kerels, waaronder
minstens drie broers en een vader. Familiebedrijf, betrouwbare
uitstraling. Die verhuizer heb ik indertijd zonder offerte
ingeschakeld. Was iets van 2000,- dus dat viel mee. Bovendien
bleken het erg nette kerels. Geen krasje gemaakt.
Uit een soort gevoel van trouw wordt deze zelfde verhuizer ook
nu weer uitgenodigd om een offerte te komen maken. Een nog steeds
even vriendelijke en voorkomende meneer komt onze boedel
schouwen. Wat moet mee en wat blijft hier? Ik maak ter plekke een
paar rigoreuze keuzes (iemand een leuk Frans art deco-achtig
buffet met opstand kopen?) en ga zitten wachten op de offerte.
Die komt en bedraagt fl 15.370,-.
WAAAAAAAT? 15.370 guldentjens, zou Zwiebertje zeggen.
Sakkerloot. Dat móet goedkoper kunnen. Gelukkig heb ik
inmiddels van de makelaar een ander adresje gekregen. Betrouwbaar
bedrijf, "gespecialiseerd in nationale en internationale
verhuizingen, met de grootste zorg verricht door onze deskundige
medewerkers". Nou schrijf ik dat soort folders zelf, dus ik weet
dat het louter woorden zijn. Desondanks laat ik me toch inpakken
door het fraaie drukwerk met de professionele uitstraling. Een
vriendelijke en voorkomende meneer komt langs en krijgt dezelfde
rondleiding, van rommelige kelder tot aan de halflege zolder,
waar enkele dozen van de concurrent al vijf jaar wachten op
uitpakking. Wat moet mee en wat blijft hier? Ik herinner me de
meeste keuzes, neem afscheid en ga zitten wachten. Twee dagen
later... dát is prompt! De offerte van 13.506,50. Asjemenou,
zou Loekie zeggen. Dat is weliswaar wat goedkoper, maar nog
steeds een klauw geld. Wat nu?
Gelukkig heb ik een oom en tante die een paar jaar terug naar
Spanje verhuisd zijn. Zij hebben nog een aardig adresje in Weesp.
Dus bel ik Kuiper De Internationale Verhuizer. Of die wellicht
een offerte...? Nou, dat is geen probleem. Een paar dagen later
staat ene meneer Schouten op de stoep, een en al vriendelijkheid
en voorkomendheid, die wel even door het huis geleid wil worden.
Zet mijn vrouw intussen koffie. Dit moet mee, dat blijft hier
(iemand interesse in een weldadig besneden Duits bureautje?) weet
ik inmiddels zeer kordaat te melden. En voor je het weet zitten
we weer aan de koffie. Ongevraagd vertelt meneer Schouten dat
Kuiper De Internationale Verhuizer concurrerend kan werken omdat
er elke week een vrachtwagencombinatie naar het zuiden rijdt.
Vrachtjes kunnen gecombineerd worden, waardoor het per boedel
goedkoper wordt. Ik zwijg. Laten we eerst die offerte maar eens
afwachten. Die komt ook weer razend snel. En wat denk je? Fl
8.353,80! Bijna zevenduizend gulden goedkoper dan de eerste
verhuizer. Dank, dank, dank, oom en tante in Spanje. Neem een
Americanootje van me!
Ik was zo blij met dit resultaat dat ik Kuiper meteen gevraagd
heb of hun 'deskundige medewerkers' onze boedel ook voor ons
willen inpakken. Hebben wij tijd voor het bezoek van overzeese
vrienden in de laatste week van maart en komen we nóg onder
de tien rooien uit. Dus, wilt u ook verhuizen naar Frankrijk,
denk dan aan Kuiper De Internationale Verhuizer. En als u nou
zegt dat u via mij komt, krijg ik misschien nog commissie
ook!
Belasting, sociale lasten en zo
Mijn Franse boekhouder had het me voorgerekend: bij een
inkomen van 300.000 francs hoef ik maar 8,75% belasting te
betalen. Ik was in de wolken, tot een vriend me uit de droom
hielp. Een informatief bericht uit het Midden-Oosten.
Hoewel mijn werkzaamheden zich ‘virtueel’ vooral
in Nederland afspelen, woon ik permanent in Frankrijk en moet ik
dus hier belasting betalen.
Hoe kom ik uit op slechts 8,75% bij een inkomen van 300.000
francs? Ten eerste door me in te schrijven bij een
‘Association de Gestion Agrée’, in mijn geval de
Association des Professions Liberales pour la Region de Lyon
(APLRL). Als lid van zo’n club krijg ik direct 20% aftrek
op mijn bruto belastbaar inkomen. Wel ben ik verplicht om op mijn
briefpapier én op een bordje in mijn kantoor te vermelden
dat ik lid ben en cheques accepteer. Kleine moeite, voor 20%
korting. Daarnaast heb ik het geluk van een vrouw en twee
kinderen. Sowieso al een aangenaam bezit, maar ook fiscaal gezien
interessant. Mijn vrouw telt voor één extra gezinslid
en de kinderen ieder voor een halfje, zodat ze samen mijn
belastingvrije som twee volle schalen verder tillen. Dus je
begrijpt dat ik in de wolken was. Een ton per jaar verdienen en
maar 9.000 gulden belasting betalen!
Helaas, met een droog: “Heb je al aan de sociale lasten
gedacht?” hielpt mijn vriend Olivier me uit de droom. Had
ik niet. En omdat de Fransen niet gespaard hebben voor hun
pensioen (daar moeten immers de kinderen straks voor zorgen),
gaat het om aanzienlijke bedragen. Ik ben inmiddels verplicht
ingeschreven bij drie ‘Caisses’. Zo is er de Union de
Recouvrement des Cotisations de Securité Sociale et
d’Allocations Familiales (URSSAF), die een bijdrage
verwacht in de kosten voor de sociale zekerheid. En de weduwen-
en wezenwet (Of zoiets. Ik weiger me in dit soort saaie stof te
verdiepen, tenzij ik er voor betaald wordt om er een leesbare
tekst over te maken). Daarnaast zijn er nog ‘caisses’
voor ziektekosten en pensioenverzekeringen, die ook een stukje
van mijn inkomen wensen. Onder de streep houd ik minder over dan
in Nederland, dus die 8,75% bleek een Edith Piaf: een dode
mus.
Maar enfin, je ne regrette rien. Als alleen het inkomen telt,
had ik beter in de Beethovenlaan in Huizen kunnen blijven wonen.
Hier wordt het minder, zoals verwacht. De hoeveelheid opdrachten
neemt iets af, mede als gevolg van de afstand. Ik kan immers niet
‘even langs komen’ voor een briefing of een
brainstorm. Aan de andere kant blijven er voldoende trouwe en
zelfs een paar nieuwe klanten (dank, dank) die mijn teksten
belangrijker vinden dan mijn lijfelijke aanwezigheid. Bovendien
beginnen de ‘projectontwikkelplannen’ met onroerend
goed hier meer concrete vormen aan te nemen. Aannemer-vriend
Olivier en ik zijn een SARL gestart, die inmiddels twee te
renoveren fermes Bressanes in de verkoop heeft. Wellicht dat dat
in de toekomst wat extra inkomsten oplevert.
Overigens kan ik eventuele kopers van onroerend goed in
Frankrijk nog wel een aardige tip geven: altijd afdingen! De
makelaar of notaris zal allicht zeggen dat dit in de onderhavige
regio toevallig niet de gewoonte is, maar in de meeste gevallen
krijg je er toch nog wel 10 of zelfs 20% af. En dat heb je toch
mooi je kosten koper er uit. Overigens geldt deze afdingregel
natuurlijk niet voor de boerderijtjes op mijn site www.bresse.nl.
In de Bresse, en met name in La Chapelle-Thècle, is afdingen
écht niet de gewoonte. Tenminste, de makelaar bij wie wij
ons eigen huis kochten wist dit heel zeker.
Faits divers uit Zuid-Bourgogne
Ouderraadverkiezingen
Het viel nog niet mee om tijdens de ouderavond zes leden voor de
‘conseil des parents d’élèves’ bij
elkaar te schrapen. Gelukkig bleek ook die rare Hollander te
strikken. Een week later... een geheimzinnige envelop. Met een
lijstje met zes namen (waaronder de mijne), twee enveloppen en
een briefje. Het ging om de ouderraadverkiezingen. Of ik maar
even wilde stemmen door het briefje in een envelop te doen en
deze envelop geheel onbeschreven in de tweede envelop te steken
met daarop mijn naam, adres en handtekening. Dit geheel moest ik
dan inleveren op school. Ik begreep het niet. Er waren zes
kandidaten voor zes plaatsen. Wat viel er te stemmen? Ik heb het
hele stapeltje papier weggegooid. Op de zaterdag van de
verkiezing moest ik op school komen. Ik dacht voor een
vergadering. Maar ik bleek slechts aanwezig om als
kandidaat/ouder te controleren of de verkiezingen wel eerlijk
verliepen. De juf beaamde dat er inderdaad niks te stemmen viel.
Maar ouderraadverkiezingen waren nu eenmaal verplicht. En wat
bleek... van de 37 ouderparen van ons schooltje hebben er 34
gebruik gemaakt van hun recht de ouderraad te kiezen. En de
ouderraad is gekozen.
Nieuwe valuta ontdekt!
Naast de francs en de euros bestaan zoals je weet ook
‘ancien Francs’ of ‘balles’, waarvan er
honderd in een franc gaan. Daarnaast wordt hier veel gerekend in
een vierde valuta, de ‘oblaque’. Deze munteenheid is
- afhankelijk van de situatie - tussen de 1,2 en 2 francs waard.
Een tuinman zal bijvoorbeeld zeggen : “C’est mille
cinq cents euros... à peu près un million
balles.” Als je ’m dan wat wazig aankijkt, vervolgt
hij: “Dix mille francs, quoi.” En met een hoopvolle
blik: “Ou huit mille oblaque.” Handig om te weten als
je nog wat van deze gedefiscaliseerde muntsoort hebt liggen.
Les écologistes du plomb
Tijdens het in de stromende regen inladen van een kleine 10 mud
open haard-hout schiet ineens een haasje weg. Het arme beest had
kennelijk al een half uur vlak bij ons in zijn leger (gîte!)
zitten bibberen. Ik kijk vriend Olivier vragend aan. “Spijt
dat je je geweer niet bij je hebt?” Hij schudt zijn hoofd.
“Een jong vrouwtje. Die moet je laten lopen. Te klein om te
eten en ze levert bovendien weer een heel nest nieuwe haasjes op.
Ja, Gregor, een jager is óók een soort
‘écologiste’.” En hij kijkt schuin opzij,
wachtend op mijn commentaar.
Ik zeg niks. Deze discussie is al een paar keer gevoerd. Al
die mannen die zondags met een geweer op de arm door bos en veld
struinen, zijn natuurbeschermers. Zo’n 10 zondagen per
jaar. De rest van de tijd begraven ze alle afval (inclusief
asbest) in een kuil op hun land, spuiten ze hun gewassen vol gif
en halen ze opschietende struikjes weg met een agressief
ontbladeringsmiddel.
Ik merk die onevenwichtige moraal ook in mijn hobby als
oudehuizen-koper-opknapper-verkoper (www.bresse.nl). Volgens een
nieuwe wet moet de verkoper een onderzoeksbureau inhuren om het
hele huis te laten controleren op loodhoudende verf, die indien
aangetroffen officieel verwijderd dient te worden. Tegen
‘le saturnisme’, want een kind zou een schilfer verf
van een kozijn kunnen knabbelen. Dus wordt elk oud huis
gecontroleerd. Terwijl buiten de ‘écologistes’
de natuur ontdoen van gevaarlijke herten en hazen, daarbij de
bodem verrijkend met duizenden kilo’s milieuvriendelijk
lood.
Integreren door serveren
Ik ben uit Nederland vertrokken om minder stressvol te leven. Zo
kwam ik door mijn emigratie op elegante wijze van het
voorzitterschap van Volleybal Vereniging Huizen af. Maar trainen
en spelen ga ik hier natuurlijk wél. En hoe! Waar ik in
Nederland in de 3e klasse meedraaide, mag ik hier uitkomen in de
‘Promotion Excellence Masculin’! Me dunkt (om maar
eens een basketbalterm te lenen) een hele promotie. En de
Hollander in mij is ook blij, want goedkoop! Ik betaal 270 francs
per jaar, krijg een gratis shirtje van de club, gratis vervoer
per clubbus naar de wedstrijden, plus - gratis extra erbij! - een
drankje toe. Dat kan allemaal omdat de gemeente de accommodatie
betaalt. Dat heeft overigens ook zijn nadelen. Zelf spelen we in
Louhans, in een mooie zaal. Maar laatst moesten we uit naar Saint
Aubin, waar ze in een feestzaaltje over de dansvloer een mat
uitrolden, met daarop een volleybalveld geschilderd. In de hoeken
was het zó donker, dat je op de tast moest serveren. Maar we
wonnen en we kregen lauw bier na, dus gezellig was het
wél!
Verder lezen? Klik hier Immogo.NL
| 
