Info

La-Vie-en-France.nl geeft u de ruimte om uw verhaal te vertellen.
U woont, leeft, werkt in Frankrijk?
En u kunt hier boeiend over schrijven?
La-Vie-en-France.nl biedt u een podium om uw verhaal te vertellen. Dat mag in de vorm van gedicht, een column, een kort verhaal, een verslag, een dagboek: u bent aan het woord.
Het onderwerp is uiteraard maar wel in de breedste zin FRANKRIJK.

Enkele tips: geef het verhaal een titel, maak het verhaal niet te lang, geef alinea's aan, onderteken het met uw naam/pseudoniem en vertel tenslotte - als u wilt - in een paar regels iets over uzelf.
Veel succes!

Stuur een email


Vakantiehuizen

Een vakantiehuis in Frankrijk huur je gemakkelijk vanuit je luie stoel. Zoek in ons ruime aanbod in Frankrijk jouw favoriete vakantiewoning. Van een authentieke boerderij of rustieke gîte, tot een luxe villa met privézwembad, of juist een vakantiehuis op een gezellig vakantiepark. Lees meer ....


Al dat kattengedoe

Mijn naam is Carla Smagge (auteursnaam Floor van Rossum) en dit is mijn kat Rossi. Samen hebben wij een boek geschreven waar we best trots op zijn.
Ik laat Rossi aan het woord en zij vertelt in haar eigen (katten)taal hoe zij en haar vriendje Flo de verhuizing naar Frankrijk hebben ervaren.
Het is een hilarisch verhaal – autobiografisch – en is geschreven met een knipoog naar het tv programma 'Ik vertrek' met een vleugje 'Grenzeloos verliefd'...

Rossi vertelt hoe zij als baby van 8 weken onder een struik werd gevonden ergens in Brabant, terecht komt bij Bobby (haar vrouwtje) en Bommel en uiteindelijk beland in de Drome in Frankrijk. Na een ellendig jaar komt ze ten slotte in het beloofde huis met de tuin en ontdekt ze voor het eerst van haar leven het gras dat kriebelt onder haar poezenpootjes, de heerlijk geurende lavendel en de pret van het klimmen in bomen. Dan begint eindelijk haar super “Vie en France” (in kattentaal “leven in Frans”).

Miauw…. Laat ik mezelf eerst voorstellen. Ik ben een mooie rode poes, vijf jaar jong (of vijfendertig jaar oud, het is maar hoe je het bekijkt). Ik weet niet waarom ze mij rood noemen. Ik vind het eigenlijk warmoranje, met een witte buik en witte pootjes. Let wel, ik ben een schone poes, ik was mij heel veel, wel niet de hele dag, want ik heb wel andere dingen te doen.
Miauw!
Ze hebben mij vanonder een struik vandaan gehaald toen ik zo ongeveer acht weken oud was (denk ik). Het waren die tweebenige wezens die vonden dat het beter was als ik met hen meeging. Ik had natuurlijk niets in te brengen.
Het huis waar ik heenging stond in een straat en er waren nog meer katten. Ook allemaal mijn maat.
We zaten met z'n vieren in een grote ruime kooi in een warme kamer. Ik had niets te klagen hoor. Ik kreeg eten, een aai, soms wel heel veel aaien, tot vervelens toe. Want ik werd iedere keer gestoord tijdens mijn dutjes. En dat waren er een heleboel hoor. Je kunt wel stellen dat het mijn favoriete bezigheid was.
Iedereen had een naam en ik kwam daar binnen – naamloos! Vreselijk, vonden ze. Dat kon gewoon niet.
En nu komt het! Ik kreeg een naam. En wat voor een naam. Hij was langer dan ik groot was!
Let op: ik werd VALENTINO ROSSI gedoopt. Hoe kan je het verzinnen? Ik schaamde me rot. Zo kan je toch niet door het leven?
Ik was maar een paar turven hoog en dan zo’n belachelijke lange naam.
Ik dacht ik luister gewoon niet als ze me roepen. En daar hoorde ik het weer. ‘VALENTINO’…. Vreselijk. Ik hield mijn pootjes stijf tegen mijn oren. Ik wilde het niet horen.
Maar ja, die tweebenige wezens hadden van die gemene trucjes. Ze lokten je met iets lekkers, een stukje kaas of worst, poezensnoepjes en dan wil je wel hoor.
Dan sukkelde ik langzaam naar de tweebenen toe om mijn lekkers in ontvangst te nemen.
Op het laatst had ik de naam geaccepteerd.
Ach, what’s in a name zal ik maar zeggen.

Elke dag kwamen er wel andere tweebenen binnen en dan werden we uit de kooi getild en werden we van alle kanten bekeken. Geen flauw idee waarom. Soms werd er één van ons meegenomen.
En toen op een dag kwam Bobby. Ze was niet alleen. Tata was er ook. Deze namen heb ik ze later gegeven want deze twee namen mij mee.
Ik kwam bij Bobby te wonen en vond het wel eng. Ik kende haar niet, maar ze noemde me niet bij die vreselijke naam.
Ze vond Rossi leuker. Ik ook, maar het was toch weer even wennen als ze je roepen.
Bobby woonde niet alleen. Er was een chagrijnige oude brompot die het niet leuk vond dat ik bij hen kwam wonen.
Ik schrok me dood en vluchtte achter de bank waar ik twee dagen ben gebleven.
Als hij dan sliep, sloop ik vanachter de bank vandaan en inspecteerde de woning.
Bobby was lief voor mij en gaf mij de tijd om te wennen. Ik vond haar lief.
Na twee dagen vond ik het welletjes en sprong op de bank en ging op Bobby’s benen liggen. Ik had niet door dat chagrijn aan de andere kant van haar benen lag te slapen.
Maar uiteindelijk hadden we vriendschap gesloten.
Chagrijn had ook een naam: Bommel. Ik vond de naam wel bij hem passen. Ja, het was een kater en een grote!
Helaas, Bommel is niet meer. Bobby was verdrietig en ik ook. Hij was toch wel tof die ouwe.

Na een tijdje kwam mijn huidige vriend. Hij lijkt op een koe: zwart met wit. Maar het is een kater. Hij kreeg de naam Flo. Hoe verzin je het? Hij lijkt helemaal niet op een vlo. Misschien was het wel Floris en vonden ze de naam te lang.
Miauw!
Hij is wel ok. Maar hij is toch wel anders hoor! Hij kan knap vervelend zijn en hoewel ik ouder ben en eigenlijk de baas, probeert hij het leiderschap over te nemen. Dat laat ik natuurlijk niet toe. Dat begrijp je wel.

En hier begint eigenlijk het verhaal hoe mijn vriend Flo en ik (met Bobby) de grote reis gingen maken.Bobby was verliefd en wilde verhuizen. Weg uit ons huis, geen flauw idee waar we naartoe zouden gaan.
Alles was in rep en roer. Ik verstopte me en wilde er niets van weten. Ik vertikte het om mijn koffertje te pakken. Miauw.
Flo begreep er ook niets van. Maar hij is meer een luie kat en wilde niet meedenken. Hij heeft ook altijd een uitgestreken gezicht en je kunt er niets vanaf lezen. Je weet nooit wat hij denkt.
Ik ben anders. Ben een open boek zeggen ze. Flo heeft een pokerface. Bij mij zie je wat ik denk.
Er gebeurde van alles. Ik zou het wel willen weten, maar begrijp dat taaltje van die tweebenen niet zo goed.
Ik ging maar ergens slapen. Wanneer ik sliep zag ik tenminste niets.

Benieuwd naar meer?

| top |

Info

La-Vie-en-France.nl geeft u de ruimte om uw verhaal te vertellen.
U woont, leeft, werkt in Frankrijk?
En u kunt hier boeiend over schrijven?
La-Vie-en-France.nl biedt u een podium om uw verhaal te vertellen. Dat mag in de vorm van gedicht, een column, een kort verhaal, een verslag, een dagboek: u bent aan het woord.
Het onderwerp is uiteraard maar wel in de breedste zin FRANKRIJK.

Enkele tips: geef het verhaal een titel, maak het verhaal niet te lang, geef alinea's aan, onderteken het met uw naam/pseudoniem en vertel tenslotte - als u wilt - in een paar regels iets over uzelf.
Veel succes!

Stuur een email


Vakantiehuizen

Een vakantiehuis in Frankrijk huur je gemakkelijk vanuit je luie stoel. Zoek in ons ruime aanbod in Frankrijk jouw favoriete vakantiewoning. Van een authentieke boerderij of rustieke gîte, tot een luxe villa met privézwembad, of juist een vakantiehuis op een gezellig vakantiepark. Lees meer ....